موزه زمان 

این موزه حدود ۱۶ سال پیش به عنوان اولین موزه ساعت ایران در خیابان زعفرانیه تهران تاسیس شد.معماری و تزئین این موزه بسیار زیبا است و برای کسانی که به دنبال محیطی آرام در تهران پر سر و صدا هستند این مکان بسیار مناسب است. در این موزه کافه ی بسیار مشهوری وجود دارد که می توانید در میان درختان و صدای پرندگان یک  قهه یا چای نیز میل کنید. البته باید بدانید که صبحانه های کافه ای که در موزه زمان وجود دارد باعث نامدار کردن آن شده است پس اگر اهل خوردن صبحانه های بی نظیر هستید این کافه برایتان می تواند گزینه ی بسیار عالی به شمار بیاید.

موزه زمان یکی از خانه‌های تاریخی تهران است که بنایی پهلوی با بنیادی قاجاری است.طبق اسناد موجود باغ فعلی موزه که تا پیش از این در دست وراث عبدالله خان منصور بوده است، در سال ۱۳۴۶ توسط حسین خداداد خریداری شد و از آنجایی که این فرد به هنر علاقه‌مند بود، تصمیم گرفت آن را به یک اثر هنری تبدیل کند. وی ساختمانی از خشت و گل در آن بنا نهاد که ۱۰ سال بعد تغییراتی در آن اعمال شد و اسکلت چوبی آن به آهنی تبدیل شد و تغییراتی درون بنا داده شد.گچبری‌های اتاق اصفهانی‌ها برگرفته از اتاق موسیقی کاخ عالی قاپو اصفهان و مربوط به دوره‌ی صفویه است. در اتاق تابلویی به نام تابلوی آفرینش نیز گچبری شده است. در تماشاگه زمان شما می‌توانید سیر تکاملی ابزارهای سنجش زمان را  از نمونه‌های اولیه، ساعت‌های مکانیکی تا نمونه‌های امروزی‌تردر آن مشاهده کنید.

 

موزه زمان

 

درباره موزه:

در این موزه اشیایی گرانبها که مربوط به زمان و زمان‌گیری هستند نگهداری می‌شوند. از جمله این اشیا می‌توان به ساعت‌هایی که از مشاهیر ایران همچون «پروفسور محمود حسابی» در موزه به نمایش در آمده است، ساعت‌های تاریخی و قدیمی مثل ساعت آفتابی «ناصرالدین‌شاه»، ساعت‌های لوکس و دکوری قدیمی و همچنین اسناد و مدارکی مرتبط با موضوع زمان اشاره کرد. به غیر از گنجینه گرانبهایی که در موزه قرار دارد، معماری و گچبری‌های زیبای این موزه هم توجه هر گردشگر و بازدیدکننده‌ای را به خود جلب می‌کند.

در حیاط این موزه ساعت آفتابی، ساعت شنی، ساعت آبی و ساعت سوختی مربوط به دوره‌های مختلف تاریخی و درون موزه هم ساعت‌های مکانیکی دیواری، رومیزی، جیبی و مچی به نمایش در آمده است.در ادامه به شرح برخی از این ساعتها می پردازیم.

 

ساعت آبی:

با پر کردن آب در یک ظرف درجهبندی شده و با خارج شدن قطره قطره آب از سوراخ پایینی ظرف، با توجه به سطح آب باقی مانده زمان را تعیین می‌کردند. این ساعت در مصر باستان عملکرد جالب توجهی داشت، مصری‌ها از آن برای اندازهگیری زمان صحبت در دادگاه، استفاده می‌کردند.

 

ساعت آبی موزه زمان

ساعت روغنی:

این ساعت دو کاربرد داشت، برای نشان دادن زمان و ایجاد روشنایی در طول شب. این ساعت دارای مخزن مدرجی بود که در آن روغن مخصوصی می‌ریختند. با روشن شدن فیتیله درون ساعت، روغن در مخزن به عنوان سوخت استفاده می‌شد و زمان با توجه به میزان روغن باقی مانده توسط درجه‌های روغن مخزن سنجیده می‌شد.

ساعت آبی مکانیکی:

با مرسوم شدن ساعت آبی در یونان ساعت مکانیکی پدید آمد. در این ساعت آب از مخزن بالا به پایینی می‌ریخت. چوبی دندانه‌دار در این مخزن قرار می‌گرفت و چوب پنبه‌ای در انتهای آن قرار داشت که با بالا امدن سطح آب چوب پنبه و چوب دندانهدار به سمت بالا کشیده می‌شد در نهایت، دندانه‌های چوب با چرخ‌دنده درگیر شده و عقربه برای نشان دادن زمان به حرکت در می‌آید.

ساعت آفتابی:

این ساعت حدود ۵۵۰۰ سال پیش اختراع شد که دارای یک چوب عمودی به نام شاخص بود که تابش آفتاب به آن سایه‌ای را روی سطح افق می‌انداخت که اندازه آن زمان را مشخص می‌کرد. این نوع ساعت در دو نوع بزرگ و کوچک ساخته میشدند. از نوع کوچک آن در سفر و از نوع بزرگ آن نیز تا قرن ۱۸ میلادی در اروپا استفاده می‌شد که نمونه‌هایی از آن هنوز هم در خانه‌های قدیمی و کلیساها دیده می‌شود.

ساعت آفتابی موزه زمان

ساعت شنی:

این نوع ساعت شناخته شده‌ترین شکل ساعت است که امروزه نیز از آن استفاده می‌شود. به دلیل زمختی دانه‌های شن واقعی در داخل این ساعت‌ها از پوست تخم مرغ استفاده می‌کردند. عبور شن از مخزن بالایی توسط سوراخ باریک میانی نحوه کار این ساعت بود که زمان با استفاده از میزان شن در مخزن‌ها تعیین می‌شد. این ساعت بیشتر برای بخش‌های کوتاهی از زمان و یا مقدار ثابتی از آن مفید هستند. از انواع آن در کلیساها و کشتی‌ها استفاده گستردهای می‌شد.

ساعت طنابی:

ساعت طنابی نوعی ساعت سوختی متشکل از تعدادی طناب است. گره‌هایی در سطح طناب به صورت مساوی نوعی درجه بندی زمان هستند. با سوختن طناب گره‌ها از بین می‌رفت و گره‌های باقیمانده زمان را مشخص می‌کردند.

طبقه اول موزه زمان:

ساعت‌هایی از قرن هفدهم تا بیستم در این طبقه وجود دارد ماکت ساعت‌های مختلف که همگی تلفیقی از هنر و صنعت ساعت‌سازی را به نمایش گذاشته‌اند، در این بخش بسیار جالب توجه هستند. برخی از این ساعت‌ها هدایای رجال سیاسی از سفرهایشان به کشورهای دیگر و برخی از اموال شخصی افراد هستند.اثر جالب دیگر در این بخش ساعتی از جنس برنز، پوشیده  شده با آبطلا،  ساخت کشور فرانسه است که به سبک لویی شانزدهم آراسته شده و پیکرهای از هومر، شاعر حماسی یونان بر آن دیده می‌شود.

طبقه دوم موزه زمان:

طبقه دوم مختص به نمایش آثار هوشنگ فروتن است. دلیل نمایش آثار وی در این موزه کلاژهای ساخته شده وی، توسط قطعات بلااستفاده ساعت‌های قدیمی است. در این طبقه ویترین مدوری قرار دارد که ابزار تعمیرات ساعت را به نمایش می‌گذارد که تعدادی از این ابزارها عبارتند از: عقربه‌کش، سمبه و سمبه‌دان، سیمچین .از دیگر موارد موجود در این طبقه ساعت ثبت زمان یا کارت زنی، متعلق به راه‌آهن است که برای مشاغل مختلف در ثبت ورود و خروج استفاده می‌شدند.یکی از نفیس‌ترین ساعت‌ها، ساعتی‌ست که بر روی آن با نقش‌های اسلیمی طراحی شده است. در قسمتی از این طبقه ابزاری چون اسطرلاب قرار دارد که یک وسیله نجومی و یک تقویم دائمی بوده است. در گوشه‌ای دیگر کره سماوی یا کره آسمان دیده می‌شود که از آن برای سنجش زمان استفاده می‌کردند.از دیگر دیدنی‌های طبقه دوم ماکت قدیمی‌ترین سند تاریخ‌دار ایرانی، کتیبه بیستون، و همچنین تقویم‌های قومی و مذهبی است که در این قسمت نگهداری می‌شوند.

 

موزه زمان

امکانات موزه زمان:

از امکانات این موزه استفاده از سرویس‌های بهداشتی، نمازخانه، کافه رستوران، گالری زمان (برای خرید آثار هنرمندان) است. همچنین عکاسی از محوطه و داخل موزه آزادست. دیدنی‌هایی در اطراف این موزه همچون باغ فردوس و موزه سینما، امامزاده صالح و بازار تجریش است که می‌توانید پس از بازدید از این موزه از آنها نیز دیدن کنید و از جاذبه‌های دیگر پایتخت در نزدیکی موزه لذت ببرید.

(تهیه شده توسط تیم تولید محتوا ساوان تریپ )

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *